Chapter 11 · Verse 14
Traditional; part of the Mahābhārata
Sanskrit
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनंजयः । प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिर् अभाषत
Transliteration
tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭaromā dhanaṃjayaḥ | praṇamya śirasā devaṃ kṛtāñjalir abhāṣata
Translation
அப்போது அவர் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, மகிழ்ச்சியுடன் நிறைந்த உடலோடு, தானே நமஸ்காரம் செய்து, கைகூடி, இறைவனை வணங்கி, 이렇게 சொன்னான்.
Literal meaning: அப்போது அவர் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, மகிழ்ச்சியுடன் நிறைந்த உடலோடு, தானே நமஸ்காரம் செய்து, கைகூடி, இறைவனை வணங்கி, 이렇게 சொன்னான்.
Explanation
அவர் இறைவனை வணங்கி, ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, மகிழ்ச்சியுடன் பேசினார்.
இந்த வசனம் அர்ஜுனனின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறது. அவர் கிருஷ்ணனின் பரமாத்மா வடிவத்தை காணும்போது, ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, மகிழ்ச்சியுடன், தனது தலைவணங்கியுள்ளார். இது அவரது பக்தி மற்றும் இறைவனின் மகிமையை உணர்வதைக் குறிக்கிறது. இந்த தருணத்தில், அர்ஜுனன் தனது உள்ளத்தில் உள்ள அச்சம் மற்றும் சந்தோஷத்தை ஒருங்கிணைக்கிறார். இது நமக்கு உண்மையான பக்தி மற்றும் இறைவனின் மீது உள்ள நம்பிக்கையை உணர்த்துகிறது.
Source edition (provenance)
gretil:bhagvg_u.htm (BORI-based MBh 6.23); transliteration: GRETIL UTF-8→IAST; devanagari: IAST→Devanagari (build); ch 11 v 14