Chapter 4 · Verse 20
Traditional; part of the Mahābhārata
Sanskrit
त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः । कर्मण्य् अभिप्रवृत्तोपि नैव किंचित् करोति सः
Transliteration
tyaktvā karmaphalāsaṅgaṃ nityatṛpto nirāśrayaḥ | karmaṇy abhipravṛttopi naiva kiṃcit karoti saḥ
Translation
कर्माचे फळांचे आसक्ती सोडून, तो सदैव संतुष्ट आणि निर्भर नसलेला आहे. कर्मात प्रवृत्त असतानाही तो काहीच करत नाही.
Literal meaning: कर्माचे फळांचे आसक्ती सोडून, तो सदैव संतुष्ट आणि निर्भर नसलेला आहे. कर्मात प्रवृत्त असतानाही तो काहीच करत नाही.
Explanation
कर्माचे फळांचे आसक्ती सोडून संतुष्ट राहणे.
या श्लोकात भगवान श्रीकृष्ण कर्माचे फळ आणि त्याच्या आसक्तीवर चर्चा करतात. जो व्यक्ती कर्माचे फळ मिळवण्याच्या आसक्तीला सोडतो, तो सदैव संतुष्ट राहतो आणि त्याला कोणत्याही बाह्य आधाराची आवश्यकता नसते. अशा व्यक्तीला कर्मात सक्रिय असतानाही, त्याच्या मनात कोणतीही चंचलता नसते, म्हणजेच तो कर्म करत असला तरी त्याला त्याचे फळ मिळण्याची चिंता नसते. यामुळे तो मानसिक शांतता आणि संतोष अनुभवतो. हे शिकवणारे आहे की, कर्म करत राहणे महत्वाचे आहे, परंतु त्याच्या फळांवर आसक्त राहणे आवश्यक नाही.
Source edition (provenance)
gretil:bhagvg_u.htm (BORI-based MBh 6.23); transliteration: GRETIL UTF-8→IAST; devanagari: IAST→Devanagari (build); ch 4 v 20