Languages

Work 3 · Passage 280

Work 3 · Passage 280

Stoic tradition

Greek

Cotidie enim demitur aliqua pars vitae, et tunc quoque, cum crescimus, vita decrescit. Infantiam amisimus, deinde pueritiam, deinde adulescentiam. Usque ad hesternum, quicquid transît temporis, perit; hunc ipsum, quem agimus, diem cum morte dividimus. Quemadmodum clepsydram non extremum stillicidium exhaurit, sed quicquid ante defluxit, sic ultima hora, qua esse desinimus, non sola mortem facit, sed sola consummat; tunc ad illam pervenimus, sed diu venimus.

Transliteration

Cotidie enim demitur aliqua pars vitae, et tunc quoque, cum crescimus, vita decrescit. Infantiam amisimus, deinde pueritiam, deinde adulescentiam. Usque ad hesternum, quicquid transît temporis, perit; hunc ipsum, quem agimus, diem cum morte dividimus. Quemadmodum clepsydram non extremum stillicidium exhaurit, sed quicquid ante defluxit, sic ultima hora, qua esse desinimus, non sola mortem facit, sed sola consummat; tunc ad illam pervenimus, sed diu venimus.

Translation

प्रत्येक दिवशी जीवनाचा काही भाग कमी होतो, आणि तेव्हा देखील, जेव्हा आपण वाढतो, जीवन कमी होते. आपण बालपण गमावले, नंतर किशोरवय, नंतर तरुणपण. कालपर्यंत, जो काही काळ जातो, तो नष्ट होतो; आपण ज्या दिवसात आहोत, तो दिवस मृत्यूसह विभाजित करतो. जसे जलद्रव्याचे अंतिम थेंब संपत नाही, तर जे काही आधीच गळून गेले आहे, तसंच अंतिम तास, ज्यावेळी आपण अस्तित्व थांबवतो, तो फक्त मृत्यू निर्माण करत नाही, तर तो एकटा पूर्ण करतो; त्या वेळी आपण तिथे पोहोचतो, पण लांब जातो.

Literal meaning: प्रत्येक दिवशी जीवनाचा काही भाग कमी होतो, आणि तेव्हा देखील, जेव्हा आपण वाढतो, जीवन कमी होते. आपण बालपण गमावले, नंतर किशोरवय, नंतर तरुणपण. कालपर्यंत, जो काही काळ जातो, तो नष्ट होतो; आपण ज्या दिवसात आहोत, तो दिवस मृत्यूसह विभाजित करतो. जसे जलद्रव्याचे अंतिम थेंब संपत नाही, तर जे काही आधीच गळून गेले आहे, तसंच अंतिम तास, ज्यावेळी आपण अस्तित्व थांबवतो, तो फक्त मृत्यू निर्माण करत नाही, तर तो एकटा पूर्ण करतो; त्या वेळी आपण तिथे पोहोचतो, पण लांब जातो.

Explanation

जीवनाचा प्रत्येक दिवस कमी होतो, आणि वाढताना देखील जीवन कमी होते.

या उताऱ्यात जीवनाच्या क्षणिकतेवर आणि मृत्यूच्या अपरिहार्यतेवर विचार केला आहे. लेखक सांगतो की प्रत्येक दिवस, प्रत्येक क्षण, आपले जीवन कमी करतो. आपण बालपण, किशोरवय आणि तरुणपण यासारख्या विविध टप्प्यांमध्ये जातो, आणि कालपर्यंत गेलेला प्रत्येक क्षण नष्ट होतो. आपण ज्या दिवशी आहोत, तो दिवस मृत्यूच्या काठावर आहे. जलद्रव्याच्या अंतिम थेंबासारखे, अंतिम तास फक्त मृत्यूची निर्मिती करत नाही, तर जीवनाच्या संपूर्णतेकडे नेतो. त्यामुळे, मृत्यू एक अंतिम टप्पा आहे, ज्याला आपण दीर्घ काळात पोहोचतो.

Source edition (provenance)

perseus:phi1017.phi015.perseus-lat2; ep 24.20; transliteration: identical Latin

Share X Facebook